گروه بین المللی بحران به ریاست خانم "لوئیزا آربور"[3]سازمانی تحقیقاتی است که تحت نظر وزارت خارجه امریکا به فعالیت های به ظاهر صلح طلبانه مشغول است.
این گروه رابطه بسیار نزدیکی با "جورج سوروس" دارد؛ بهطوری که بر اساس اطلاعات وبسایت گروه بین المللی بحران، سوروس از اعضای هیأت امنا و اصلیترین تأمینکننده مالی این گروه است.
دیدار لوئیزا آربور با جورج سوروس، حامی مالی گروه بحران
گروه بین المللی بحران در این گزارش نقشه راهی با ۴۰ گام مشخص برای دسترسی به یک توافق جامع هسته ای در سال جاری ترسیم کرده که در آن آمده است: «این راهکار با در نظر گرفتن نیازهای بنیادین طرفین -که برای قدرت های جهانی، محدود کردن برنامه غنی سازی و برای ایران، رفع تحریم هاست- و با توجه به الزامات سیاست داخلی شان طراحی شده است.»
در ادامه، ترجمه بخشی از بندهای نقشه راه پیشنهاد شده از سوی "گروه بین المللی بحران" از منظرتان می گذرد:
««یافته ها و راهکارهای اصلی گزارش شامل موارد زیر می باشد:
* برنامه اقدام مشترک که سال گذشته در ژنو به امضا رسید، مشکلات عمده مذاکرات را به مرحله آخر موکول کرد. مذاکرات گام نهایی -که از بهمن ماه آغاز شده اند و تا پایان تیر ماه فرصت دارند- سازنده بوده اند، اما همچنان به علت بی اعتمادی عمیق، احتمال بالای خطای محاسباتی و فشار نیروی های منطقه ای و داخلی، شکننده هستند.
با این حال، حتی اگر توافق نهایی از دید دو طرف ایده آل نباشد، یک توافق قابل دسترس می تواند زمینه ساز رابطه ای جدید باشد و در مقایسه با گزینه های جایگزین -شکست مذاکرات یا یکسری توافق های موقت- به مراتب بهتر خواهد بود.
* به احتمال زیاد بیشینه آنچه ۱+۵ پیشنهاد خواهد داد -در خصوص میزان غنی سازی و رفع تحریم ها- از کمینه قابل قبول برای ایران کمتر خواهد بود. تهران بی شک بر نگه داشتن بخش عمده برنامه غنی سازی اش اصرار خواهد ورزید.
ولی توافق فقط در صورتی ممکن است که دو طرف به جای برخورد سیاسی با این موضوع، تا جای ممکن به صورت فنی با آن برخورد کنند تا بتوانند به اهداف و منافع مورد نظر خود دست یابند.
* این توافق جامع بر چهار اصل استوار است:
-محدود کردن بخشی از برنامه هسته ای ایران که قابلیت تسلیحاتی دارد
-ارتقای شفافیت از طریق بازرسی و راستی آزمایی
-کاهش انگیزه عهدشکنی با ایجاد یک سازوکار نظارتی و تعیین موارد مشخص تخلف و شیوه واکنش به آن
-افزایش انگیزه طرفین برای اجرای توافقنامه با ارائه امتیازهای مثبت.
* اجرای توافق در سه فاز صورت خواهد گرفت که در مجموع بین ۱۴ تا ۱۹ سال به طول خواهد انجامید؛ اما در طول آن، قابلیت غنی سازی ایران به تدریج افزایش خواهد یافت.
چنین راهکاری برای بازگشایی گره چندلایه برنامه هسته ای و تحریم ها لازم است، چرا که هردو امر هم زمانبر هستند و هم باید به صورت گام به گام به عقب برگردانده شوند. در ضمن برخی اقدامات نیاز به زمینه سازی بیشتری دارند و برخی دیگر به سرعت قابل اجرا هستند.
* در نبود یک توافق جامع تر که به مسائل منطقه ای بین ایران، همسایگانش و غرب بپردازد، هیچ توافق هسته ای در طولانی مدت پایدار نخواهد بود. ولی موفقیت در مذاکرات هسته ای می تواند به یک فضای مثبت بینجامد که به نوبه خود برای توافق های آینده بر سر مسائل دیگر بستر مناسبی فراهم خواهد ساخت.»»
"علی واعظ"[4]تحلیلگر ارشد امور ایران در گروه بین المللی بحران، در این زمینه می گوید: «چند ماه آینده که در طول آن طرفین با چرخاندن مکعب روبیک برای حل واقع بینانه این معما کوشش می کنند، بسیار خطیر خواهد بود.اگر این تلاش به نتیجه نرسد، هردو طرف خود را در شرایط گذشته و در یک بازی "دوسرباخت" بازخواهند یافت.»
علی واعظ در تلویزیون فارسی بی بی سی (BBCPersian)
علی واعظ در تلویزیون فارسی صدای امریکا (VOApnn)
"رابرت بلچر" مدیر موقت بخش خاورمیانه در گروه بین المللی بحران، هم در رابطه با مذاکرات جاری اظهار می دارد: «احتمال شکست مذاکرات زیاد است، اما هزینه این شکست هم بسیار زیاد خواهد بود. شکست یا یکسری توافق های موقت، منجر به فرسایش بیشتر اعتماد، سخت تر شدن مواضع و کمتر شدن احتمال دستیابی به تواقف نهایی در آینده خواهد شد.»
رابرت بلچر؛ مدیر موقت بخش خاورمیانه در گروه بین المللی بحران
وی در عین حال افزوده است: «البته توافقی که موقعیت بین المللی و اقتصادی ایران را احیا کند و برنامه هسته ای اش را محدود، جهان و منطقه را امن تر خواهد کرد.»
با توجه به سوابق اعضا و مدیران ارشد گروه بین المللی بحران، همچنین با توجه به وابستگی ارگانیک گروه یادشده به دولت ایالات متحده و به ویژه پشتیبانی چهره معلوم الحالی همچون "جرج سوروس" از آن، به نظر می رسد باید در انگیزه ارائه این نقشه راه با دیده شک و تردید نگریست.
خاطرنشان می شود که «گروه بین المللی بحران» به ریاست خانملوئیزا آربورو همراهیعلی واعظ، اواخر اسفند ماه سال گذشته به ایران سفر و با آقای "هاشمی رفسنجانی" ملاقات کردند.
این سفر پرحاشیه با انتقاد رسانه های داخلی از مسببان دعوت از این گروه مداخله گر همراه بود.
لوئیزا آربور و علی واعظ در دیدار با آقای هاشمی رفسنجانی
پی نوشت:
1).Iran and the P5+1: Solving the Nuclear Rubik’s Cube
2).www.crisisgroup.org
3). (LouisaArbour) لوئیزا آربور کمیسر سابق عالی حقوق بشر سازمان ملل و قاضی سابق دادگاه عالی کانادا است. وی بارها با انتشار بیانیههای به اصطلاح حقوق بشری علیه ایران موضع گرفته و در امور داخلی کشورمان دخالت کرده است. گزارشهای حقوق بشری آربور علیه ایران یکی از دلایل تحریمهای ضدایرانی در سازمان ملل بوده است. وی همچنین با افرادی مانند شیرین عبادی در رابطه بوده و در کنفرانسهای ضدایرانی شرکت میکند.
4). تخصص اصلی واعظ در امور انرژی هستهای و برنامههای موشکی ایران است که با اتاقهای فکر امریکایی و بنیادهایی مانند فدراسیون دانشمندان امریکا در واشنگتن و بنیاد کارنگی همکاری میکند. واعظ ساکن ترکیه است و در مواقع بحران و در هر موضوع مرتبط با ایران حضور دارد. یکی از نکات جالب توجه درباره علی واعظ، حضور پررنگ و اظهارات ضدايرانی او در رسانههای غربی است. رسانههایی از قبیل صدای امريکا، بیبیسی، رویترز، هافینگتون پست، رادیو آزاد اروپا، سیانان و...