به گزارشامروله،
بیدار شدن در هنگامه اذان صبح چه کا سختی است اما چه آسان برخی بر خواب چشمانشان غلبه می کنند.
به راستی چرا برخی چنین می اندیشند که قضا شدن نماز صبح امری مرسوم است و تنها با ادای آن گناه ما بخشوده می شود؟
چرا قضا شدن نمازهای صبحمان را به ارتکاب گناهی در روز گذشته تعبیر نمی کنیم؟ چرا حتی برخی از ما ساعتهایمان را برای بیدار شدن کوک نمی کنیم و صبح بدون ناراحتی از قضا شدن نمازمان، به زندگی معمول خود می پردازیم؟
اگر بنا بود که نماز صبحی در هنگامه ظهر ادا شود پس فلسفه وجوب نماز صبح آن هم در زمانی مشخص چه می شود؟
