به گزارشامروله، به نقل از سایتکریمه،آذر ماه 1361 بود که صدام همان دیکتاتور عراقی! برای در هم شکستن مقاومت رزمندگان ایرانی در تکهای شبانه از مقداری سولفور موستارد (عامل تاولزا) استفاده کرد.
و پس از آن در سال 1362 بود که بار دیگر در پیرانشهر و پنجوین، سلاحهای شیمیایی را کامل و مستقیم به کار گرفت؛ تا اینکه در اواخر سال 1363 به علت اعتراض کشورهای اروپایی و علنی شدن ابعاد گسترده کاربرد این جنگافزارها در جنگ با ایران، موقتاً از به کارگیری این سلاحها در جنگ منصرف شد.
اما نخستین اعزام مجروحین شیمیایی ایران به اروپا پس از عملیات فاو در خاک عراق بود که استفاده از سلاحهای شیمیایی در بعد وسیع توسط عراق بار دیگر در جریان این عملیات آغاز شد.
در این بین در اوایل زمستان 1364 که رزمندگان ایران با عملیات گسترده خود توانستند شهر فاو عراق را تصرف کنند رژیم عراق آتش سلاحهای شیمیایی را به روی سپاه ایران گشود و به این ترتیب نخستین حمله وسیع شیمیایی که مجروحین بسیاری به جا گذاشت در خاک عراق رقم خورد. سکوت کشورهای همپیمان پروتکل ژنو، چراغ سبزی بود که به صدام نشان داده شد تا دیگر از هیچ جنایتی دریغ نکند!
از سویی دیگر اوایل سال 1366 عراق از جنگافزارهای شیمیایی به طور انبوه در جبهه مرکزی سومار استفاده کرد؛ طوری که پس از عملیات والفجر 8، نیروهای عراقی به قدری از مواد سمی شیمیایی استفاده کردند که در بیمارستانهای عقبه ایران جای سوزن انداختن نبود حدود هفت هزار گلوله توپ و خمپاره حاوی مواد سمی علیه مواضع نیروهای ایران شلیک شد!!
و اما سردشت و حلبچه...
دو جنایت جنگی در روز یکشنبه ساعت 15/4 بعدازظهر 7 تیر1366، صورت گرفت که در پی آن سردشت موردحمله شیمیایی قرار میگیرد؛ چیزی که مردمهایش در بختکهای خوابشان هم نمیدیدند با وجود این که شهر بمباران شده بود مردم پس از بمباران از پناهگاهها خارج و برای دیدن مناطق بمباران شده و کمک به هم نوعان خود عازم این مناطق شدند و خوشحال بودند که کشته و زخمی نداشتند بعد از مدتی بوی سیر گندیده تمام فضای شهر را فرا گرفت. ناگهان پرندگان از بالای درختان بر روی زمین سقوط کردند و به دنبال آن مردم یکییکی به روی زمین افتادند زن و مرد، کودک و نوجوان یکی پس از دیگری...
بعد از بمباران بیرحمانه سردشت، در ۲۱ مارس ۱۹۸۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامهای را در محکومیت شدید صدام در بهکارگیری سلاحهای شیمیایی به رأی گذاشت؛ آمریکا آن را وتو کرد و چهار کشور بریتانیا، فرانسه، استرالیا و دانمارک هم به آن رأی ممتنع دادند!
بمباران شیمیایی شهر مرزی سردشت فجیعترین تهاجم شیمیایی بود که آثار و مشکلات منفی بسیاری به وجود آورد! جمهوری اسلامی ایران، این تهاجم را غیرانسانی اعلام داشت و شهر سردشت را اولین شهر قربانی جنگافزارهای شیمیایی در جهان پس از بمباران هستهای هیروشیما نامید. مجامع جهانی به دلیل نفوذ پشتیبانان صدام حسین، قادر به انجام اقدام قابلتوجهی نبودند.
همچنین بمباران شیمیایی حلبچه ثابت کرد، قدرت اروپایی و آسیایی نمیشناسد، هر جا که قدرت یله و بیقید باشد، فساد راهم با خود میآورد. آن وقت جنایت برای صاحب قدرت از آب خوردن هم راحتتر میشود...
این جنایت به قدری وسیع بود که حتی خبرنگار روزنامه انگلیسی «گاردین» در 23 مارس 1988، مشاهدات عینی خود را از شهر حلبچه این گونه گزارش میکند: «سطح کوچههای خاکی و خانهها با خاک یکسان شده این شهر دور افتاده و عقب نگاه داشته شده کردستان پر از اجساد مردان و زنان و کودکان و احشام و حیوانات است که زخم خون و علائم انفجار رویشان دیده میشود. پوست اجساد به طرز عجیبی بیرنگ است، چشمها باز و خیره و از حدقه بیرون زده، آب خاکستریرنگی از دهانشان بیرون زده و انگشتانشان پیچخورده است. معلوم است که درست حین کارهای روزمره مرگ مانند صاعقه بر سرشان فروریخته است برخی فقط آنقدر توان داشتهاند که خود را به آستانه در برسانند در اینجا مادری است که در آخرین لحظه کودکش را به آغوش کشیده، در آنجا پیرمردی خود را میان طفل شیرخواره و آنچه که نمیدانسته چیست، سپر کرده است و...».
ناگفته نماند که استفاده صدام از سلاحهای شیمیایی تنها به جبهههای جنگ محدود نشد، بلکه غیرنظامیان نیز قربانی این نوع سلاح مرگبار شدند! به طوری که عراق از گازهای کشنده علیه مردم عادی سردشت استفاده کرد.
از این رو هر وقت نیروهای ایران، عملیات نظامی انجام میدادند و قصد پیشروی در خاک عراق را داشتند، عراق از انواع سلاحهای شیمیایی علیه آنها استفاده میکرد.
در حالی که گزارشهای بنیاد جانبازان از وجود ۴۰۰ هزار جانباز بازمانده از جنگ ۸ ساله خبر میدهد، نزدیک به ۱۲۰ هزار نفر از این تعداد شیمیایی هستند که طی ۴۰۰ بار حمله شیمیایی عراق علیه مناطق نظامی و غیرنظامی کشور مصدوم شدهاند.
همچنین تعداد ۷ هزار غیرنظامی طی ۳۰ بار حمله شیمیایی عراق در فاصله تیرماه ۱۳۶۶ تا مرداد ۱۳۶۷ در مناطق بانه، سردشت، مریوان و روستاهای اطراف مصدوم شدهاند؛ گفتنی است که بیشترین تعداد جانبازان بر اثر گاز خردل مصدوم شدهاند.
از همه این موارد تلختر برخورد مشمئزکننده مجامع بینالمللی و مدعیان حقوق بشر در خصوص دفاع از حقوق طبیعی مردم ایران در طول جنگ ۸ ساله بود! جنگی که سالهای بعد توانست مجامع بینالمللی را در مقصر بودن صدام متقاعد کند.
واقعیت تلخ و تکاندهنده این است زمانی که رژیم جنایتکار صدام از زمین، هوا و دریا به جمهوری اسلامی ایران تجاوز و روستاهای محروم جنوب و غرب را با خاک یکسان کرد و به زنان و کودکان بیدفاع ما رحم نکرد، صدای کشورها و حتی مجامع بینالمللی به دفاع از حقوق بشر برنخواست و حتی با سکوت معنادار خود، دشمن متجاوز را به قتل و غارت بیشتر تشویق میکردند و رژیم سفاک بعثی بدون توجه به معاهدات بینالمللی درباره حقوق انسانها در زمان جنگ بیرحمی و تجاوز را در حق ملت مظلوم ما به اوج خود رساند...
در این میان آمریکا نه تنها به طور پنهان جزو حامیان اصلی عراق در استفاده از سلاحهای شیمیایی و میکروبی در جنگ علیه ایران بود، بلکه از تصویب قطعنامههای سازمان ملل بر علیه عراق در استفاده از این نوع سلاحها، جلوگیری کرده و حتی در مواقعی این حمایت را آشکارا بیان میکرد.
ناگفته نماند که در رأس کشورهای اروپایی حامی جنایات جنگی صدام کشور آلمان قرار دارد، چندان که در توسعه و تجهیز عراق به سلاحهای شیمیایی مقام نخست را داراست.
به هر تقدیر، شورای امنیت، بر اساس گزارشهای هیئتهای کارشناسی اعزامی، در تاریخ 4 شهریور 1367، قطعنامه 620 را صادر نمود؛ قطعنامه 620 جدای از نقایص اساسی، مهمترین سندی است که شورای امنیت در طی هشت سال استفاده مکرر عراق از سلاحهای شیمیایی علیه افراد غیرنظامی و نظامی ایران صادر کرده است.