قمار رئیس جمهور در انتخاب کابینه اش

شاید بتوان شاه کلید اظهارات حسن روحانی در مراسم تحلیف او را این جمله دانست که « مردم تغییر را می خواهند و زندگی بهتر » همین جمله می تواند سمت و سوی سیاست ها و برنامه های رئیس جمهور منتخب را در چهار سال آینده مشخص کند . سیاست هایی که قبل از هر چیز ، چیدمان یاران رئیس جمهور و فهرست کابینه پیشنهادی او را در مراسم تحلیفش توجیه می کند . فهرست وزرای پیشنهادی حسن روحانی قطعا خوشایند جریان اصلاح طلب نیست و این فهرست بیش از هر چیز طیف خاصی از اصولگرایان خصوصا اصولگرایان اعتدال گرا را خوشنود خواهد کرد . اما منصرف از خوش باشد جریان های سیاسی ، وزرای پیشنهادی به مجلس شورای اسلامی را باید در چارچوب همان سیاست ها و برنامه هایی تحلیل کرد که رئیس جمهور به آن باور و اعتقاد دارد

قبل از هر چیز باید دید که « تغییر » مورد نظر رئیس جمهور چیست و از دیدگاه وی مردم در چه شرایطی « زندگی بهتر » ی خواهند داشت ؟ آیا آن گونه که اصلاح طلبان می گویند ، کشور ما در شرایط فعلی نیازمند فضای باز سیاسی است و مشکلات پیدا و پنهان این مملکت از دل « توسعه سیاسی » حل خواهد شد ؟ آیا مطالبات مردم در خلق حماسه 24 خرداد آنگونه که برخی تحلیلگران خارج نشین می گویند ، سمت و سویی آرمانگرایانه و آزادیخواهانه دارد یا این که خواسته اصلی آنها نفی وضعیت موجود و رهایی از شرایط سخت زندگی است که سیاست های دولت اصولگرای احمدی نژاد بر آنها تحمیل نموده است ؟ قطعا رئیس جمهور و مشاورینی که در ایام انتخابات به وی مشاوره های راهبردی داده اند بر این نکته متفق هستند که مشکل اصلی مردم در شرایط فعلی خروج از تنگناهای معیشتی است و از این منظر می توان نگاه و نگرش رئیس دولت را در انتخاب کابینه اش ارزیابی کرد .

اگر وزرای کشور ، علوم و ارشاد اسلامی از جریان اصلاح طلب می بودند خوشنودی این جریان سیاسی از ترکیب کابینه مضاعف می شد اما خروجی این وزارتخانه ها مستقیما با سفره های مردم و زندگی روزمره آنان ارتباطی ندارد شاید به همین دلیل باشد که رئیس جمهور ، مصلحت را در آن دیده اند تا با انتخاب وزرایی متمایل به جریان اعتدال گرای مقابل هم از فشارهای وارده بر کابینه اش بکاهد و هم این که شعار فراجناحی خود را در ایام انتخابات ریاست جمهوری محقق گرداند . انتخاب وزرایی اصلاح طلب برای سه وزارتخانه مذکور قطعا باعث می شد تا در روزهای پیش رو بخش عمده ای از وقت و انرژی رئیس جمهور مصروف حاشیه ها و دردسرهای ناخواسته ای باشد که درگیر شدن با آن می توانست دولت را در اجرای برنامه هایش زمین گیر نماید .

تمرکز رئیس جمهور در فهرست کابینه ، معطوف به وزرای اقتصادی و امور خارجه است ، وزرایی که برای انتخاب آنها امتیازات فراوانی را به جریان مقابل داده و قطعا در گزینش آنان رد پای مرد کهنه کار سیاست یعنی اکبر هاشمی رفسنجانی به خوبی مشهود است . سیاست خارجی و اوضاع اقتصادی کشور به نوعی با همدیگر همپوشانی داشته و شرایط اقتصادی جامعه و مآلا بهبود زندگی مردم ارتباط وثیقی با سیاست های خارجی دارد ، انتخاب وزرایی کارکشته و مجرب برای این وزراتخانه ها همان کلید طلایی حسن روحانی است که می خواهد با آن قفل شرایط سخت جامعه ما را بگشاید . بی دلیل نیست که رسانه های غربی بیشتر از رسانه های وطنی از انتخاب محمد جواد ظریف برای تصدی وزارت امور خارجه استقبال می کنند و چراغ سبز نشان می دهند . باید دید که آیا کلید طلایی او قفل های زنگ زده معیشت مردم را خواهد گشود یا خیر ؟