شب پرویز ناتل خانلری برگزار شد

سرویس: اخبار کوتاهکد خبر: 57985|05:41 - 1392/06/17
نسخه چاپی

به گزارش بخش ادبیات خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در شب دکتر پرویز ناتل خانلری که عصر شنبه (16 شهریورماه) در کانون زبان فارسی برگزار شد، علی دهباشی - مدیر مجله بخارا - درباره‌ی برپایی این شب گفت: مجله بخارا افتخار دارد که به یادگار صدمین سال تولد استاد پرویز ناتل خانلری شماره ویژه‌ای منتشر کند. کارنامه این استاد بزرگ در خدمت به زبان و ادبیات فارسی و آموزش و فرهنگ ایرانی چنان پربرگ و بار است که درباره‌ هر یک از موارد آن باید کتاب‌ها نوشت.

 

او در ادامه به ارائه شرحی از فعالیت‌های دکتر خانلری پرداخت.

 

سپس فتح‎الله مجتبایی با اشاره به آشنایی و دیدار با خانلری، گفت: من در روزگار جوانی نخست با شعر «عقاب» با نام خانلری آشنا شدم و سپس در سال‎های 1329 و 1339 در کلاس درس زبان‎شناسی دانشکده ادبیات آن روزگار با خود او آشنا شدم. این آشنایی در آغاز آشنایی استاد و شاگرد بود و به تدریج با ارتباط نزدیک‎تر و شرکت در جلساتی که در باغچه پرصفای او در چهارراه حسابی تجریش تشکیل می‎شد، به دوستی دیرپایی انجامید که تا زمان مرگ او ادامه داشت. خانلری آن سال‎ها بیش‌تر خانلری شاعر بود؛ از دوستان و معاشران صادق هدایت، مجتبی مینوی، مسعود فرزاد، بزرگ علوی و اشعارش از سال‎های 1312 و 1313 در مجلات منتشر می‎شد. شعر «ماه در مرداب» او که در سال 1316 و در بیست و چند سالگی‌اش سروده شده، هنوز بعد از هفتاد و چند سال تازه و بدیع است. موزون و مقفاست، اما ساختاری جدید و بی‎سابقه دارد. با توصیفات روشن و تصویرپردازی‎های زنده و دلنشین و خوش‌رنگ و خوش‌آهنگ. بسیاری از سروده‎های او از منظومه بلند «عقاب» تا اشعار کوتاهش بی‏شک از آثار ماندنی شعر و ادب فارسی است. شعر خانلری در شعر کسانی چون توللی و نادرپور و فریدون مشیری بی‎تأثیر نبوده است.

 

سپس حورا یاوری با اشاره به آثار بسیاری که درباره خانلری نوشته شده است، بیان کرد: در مورد خانلری بسیاری نوشته‎اند. گوشه و کنار زندگی و شعر و نثر خانلری را، طرح‎های تحقیقاتی را که آغاز کرده، مؤسساتی را که بنیان نهاده، دقت و وسواس علمی که برای همه ما آشناست و این محققان از آن برخوردارند، مورد بررسی و تحقیق قرار دادند. نام‎ها فراوان است و آموخته‎های ما از دستاوردهای این محققان و پژوهندگان در مورد آثار و نوشته‎های خانلری فراوان است. اگر نمونه‎هایی را بخواهیم ذکر بکنیم، آقای محمد فرزان، آقای دکتر مجتبایی، آقای دکتر شفیعی، آقای دکتر خرمشاهی و بسیارانی دیگر درباره مقالات و نوشته‎‎هایی که مثلاً به عنوان نمونه دکتر خانلری در مورد حافظ دارد و تصحیح انتقادی او از غزل‎های حافظ نوشته‎اند، محاسن فراوان و کاستی‎های اندک تحقیقات و ویرایش‎های خانلری را یادآور شده‎اند.

 

سپس علی دهباشی بخشی از متن زنده‌یاد ایرج افشار را خواند که در آن از خانلری نوشته بود. در این متن آمده بود: «یاد کردن از سخنسرای «عقاب» و مدیر زبان‌شناسِ مجله سخن برای من یادآور بسیاری از روزهای خوش زندگی شخصی و بازآورِ کارنامه کوشش‌های فرهنگی مربوط به ایران در چهل و چند سال اخیر است. لحن کلام او در تدریس از خستگی درس می‌کاست و بر جویایی و کنجکاوی ما بسیار می‌افزود. در تدریس آسان‌گیر نبود. رفتار معلمی را نیک می‌دانست. دانش‌آموزان را به بطالت عادت نمی‌داد. تکلیف‌های درسی او گاهی برای‌مان شاق بود. خوش‌سخنی و تازه‌دلی او موجب آن بود که چون درس پایان می‌گرفت، اگر درس آخر بود،‌ دو سه نفری با او به راه می‌افتادند تا از صحبت‌های غیردرسی او لذت ببرند.

 

در این مراسم همچنین عبدالسمیع (شهرام سرمدی) شعری را خواند و آن را به دکتر خانلری تقدیم کرد.

 

سپس ایرج پارسی‌نژاد درباره ناتل خانلری اظهار کرد: من می‎خواهم مهم‎ترین اصل را که تلقی علمی اوست از ادبیات و رویکرد اوست به ادبیات با نگرش علمی بر سه اثر ممتازش خلاصه کنم. یکی تحقیق انتقادی در عروض فارسی است و دیگری تاریخ زبان پارسی و سوم دستور زبان فارسی است. در مورد تحقیق انتقادی در عروض فارسی باید گفت این رساله دکترای دکتر خانلری است در آن سال که به راهنمایی ملک‎الشعرای بهار و استاد فروزانفر صورت گرفت. ملک‎الشعرای بهار و فروزانفر استادان راهنمای خانلری بودند.

 

او افزود: کتاب دیگری که خانلری نوشته و بخش مهمی از حیات علمی خودش را بر سر آن گذاشته، کتاب تاریخ زبان فارسی است. خانلری با اشرافی که به زبان‎شناسی تاریخی داشت و از تئوری‎های زبان‎شناسی امروز آگاهی داشت، سیر تاریخی زبان فارسی را در ایران و در قلمروهای خارج از ایران در سال‎های مختلف بررسی کرد.

 

پارسی‌نژاد گفت: کتاب دیگر دکتر خانلری که به او اعتبار علمی می‎دهد، دستور زبان فارسی است و دکتر خانلری برای تألیف این کتاب زبان زنده امروز را ملاک قرار داده است؛ برای آن‌که ادبای ما متوجه تحول زبان نبودند و خانلری معتقد بود که دستور زبان باید بر اساس زبان زنده گفتار نوشته شود، واحد زبان جمله است و بر اساس آن یک روش عملی امروزی اختیار کرد و این کتاب اثری ماندگار است برای بچه‎های ایران.

 

محمدسرور مولایی نیز از خاطرات خود با دکتر خانلری حکایت کرد و پس از آن نوبت به عبدالکریم تمنا رسید که شعری را به یاد ناتل خانلری خواند.

 

ترانه خانلری - فرزند پرویز ناتل خانلری - هم در این مراسم درباره پدرش گفت: اول از هر چیز خانلری خود را معلم می‎دانست و به این شغل افتخار می‎کرد؛ از دبیری حتا آموزگاری در اوایل جوانی تا استادی که شغل اصلی او بود. ولی این معلمی برای او معنی بسیار گسترده‎ای داشت. در واقع چنان پیوند عمیقی با فرهنگ و تاریخ داشت که وظیفه‎اش می‎دانست این میراث را به هر وسیله‎ای منتقل کند؛ کار مداوم، کار با نظم و برنامه، اگر پشت میز کارش نبود و یا به قول خودش به «کتاب‎ها ور نمی‎رفت»، تمرکز نداشت. دائماً فکرش به دنبال ابتکار و کشیدن نقشه‎ای برای به عمل رساندن آن‌ها بود. در مقابل مسائل عملی و تحقیقی، علاقه و توجه او به هنرهای دیگر بخصوص هنرهای تجسمی وجه دیگری از خصوصیات پدرم بود.

 

او افزود: حافظه‌ قوی پدرم باعث شد یادداشت‎هایی که به اثری منتهی نشده باشد، از خود باقی نگذارد. در هنگام مطالعه در حاشیه کتاب گاهی علامت ضربدری گذاشته و یا در ورقه کاغذی صفحه‎ای را مشخص کرده است. خودش می‎دانست که آن‌ها به چه نکته‎ای مربوط است و در کدام قسمت کتابخانه جای گرفت. حاشیه‎نویسی دیگری از او در دست نیست. بعد از کناره‎گیری از فعالیت‎هایش خاطراتی را نگاشته است که شامل خاطرات کودکی و جوانی تا گزارش‎هایی از مشاغل مختلف و همچنین از سفرهای متعددش به آمریکا و روسیه و کشورهای همسایه است. برگزیده‎ای از این خاطرات در یادواره‎ای با عنوان «قافله‌سالار سخن» چاپ شد و در این شماره بخارا نیز نقل شده است. شخصاً به طور کامل آن‌ها را در کامپیوتر بازنویسی کرده‎ام و امیدوارم که روزی به چاپ برسد.

 

دختر پرویز ناتل خانلری گفت: نامه‎ها بخشی دیگر از نوشته‎های درخور توجه است. البته پدرم خیلی اهل نامه‌نگاری نبود و بخصوص هیچ‌گاه کپی از آن‌ها برنمی‎داشت. خوشبختانه بعضی از مخاطبان نامه‎های‌شان را حفظ کرده‎اند و بعضی از آن‌ها نیز به چاپ رسیده که گاهی نمونه زیبایی از نثر او و همچنین از طنز او به یادگار مانده است.

 

در پایان این مراسم، صدیق تعریف به غزل‎خوانی از حافظ پرداخت.

 

شب پرویز ناتل خانلری با حضور چهره‌هایی چون محمدرضا شفیعی کدکنی، نجف دریابندری، شهرام ناظری، حسن انوری، عبدالمجید ارفعی، عبدالرحیم جعفری، محسن باقرزاده، خجسته کیا، داریوش شایگان، پوران صلح‌کل و منوچهر پارسادوست همراه بود.

نظر شما

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت در وب سایت منتشر خواهد شد